De favelas hebben een grote aantrekkingskracht op mij. Zowel 's avonds, met hun duizenden fonkelende lichtjes, als overdag, met hun indrukwekkende architectuur en kleurrijke huizen. De grootste, en mooiste, is Rocinha. Afglijdend van de westkant van de berg Dois Irmãos, direct naast de peperdure wijk São Conrado, nodigt het me altijd uit voor een bezoekje als ik uit Barra da Tijuca kom rijden. Tegelijkertijd boezemt het me altijd angst in als ik direct voor de tunnel in de file moet staan. Vandaar dat ik mijn bezoek uit Nederland eergisteren aanmoedigde om eens een Favela Tour te proberen. Niet wetende dat diezelfde avond een drugsoorlog losbarstte in de wijk. De trafficantes van een rivaliserende favela knipten het licht uit en de morgen toonde 6 doden en 8 gewonden. Van de doden waren 5 onschuldig. Het deed me denken aan een gedachte die ik eerder had, in de zee bij Niteroi. Waar in Brazilië arm en rijk mijlen uit elkaar liggen, komen schoonheid en gevaar veel dichter bijeen.
Leuke filosofie Pat, maar wat jij nu meemaakt is in feite de normaal op aarde. Niet voor niets wordt het Nederlandse poldermodel als iets typisch beschouwd. Wees blij dat je de Nederlandse grauwsluier van je heb kunnen afwerpen! Middelmatigheid is niets voor mensen zoals wij. De verschillen die zich nadrukkelijk aan jou openbaren zijn niets minder dan een 'himmelhoch jauchzend und zum tode betrübt'... ach wat moet het daar romantisch zijn met Paloma ;-)
2 Comments:
Leuke filosofie Pat, maar wat jij nu meemaakt is in feite de normaal op aarde. Niet voor niets wordt het Nederlandse poldermodel als iets typisch beschouwd. Wees blij dat je de Nederlandse grauwsluier van je heb kunnen afwerpen! Middelmatigheid is niets voor mensen zoals wij. De verschillen die zich nadrukkelijk aan jou openbaren zijn niets minder dan een 'himmelhoch jauchzend und zum tode betrübt'... ach wat moet het daar romantisch zijn met Paloma ;-)
+t :-(
Een reactie posten
<< Home